Hitler polemizuje, grzmi i grozi

Pierwszy występ kanclerza Rzeszy w Reichstagu.

(Telefonem od naszego korespondenta)

Berlin 23 marca. (Hl). Drugie posiedzenie Reichstagu, na którem kanclerz Hitler złożył oświadczenie rządowe, domagając się równocześnie udzielenia jego rządowi szerokich pełnomocnictw ustawodawczych, równających się absolutnej dyktatorskiej władzy, przeszło pod znakiem olbrzymiego zainteresowania i obfitowało w wiele niezwykle sensacyjnych momentów.

W oczekiwaniu na mowę kanclerza bez większej uwagi wysłuchano sprawozdania i zatwierdzono zmianę regulaminu parlamentarnego, mającą na celu uniemożliwić opozycji stwarzanie jakiejkolwiek obstrukcji. Zwraca uwagę, że za tą zmianą regulaminu głosowali nietylko hitlerowcy i niemiecko-narodowi, ale też i centrum.

Następnie odrzucono wniosek socjalistów, domagający się wypuszczenia na wolność aresztowanych posłów socjalistycznych. Hitlerowski sprawozdawca pos. Stöhr oświadczył przy tem z cynicznym humorem, że „nie można pozbawiać tych panów ochrony jaką daje im pobyt w więzieniu”.

Hitler na trybunie.

Pojawienie się Hitlera na trybunie powitane zostało długo niemilknącemi oklaskami na ławach niemiecko-narodowych i narodowych socjalistów. Przemówienie kanclerza obfitowało w wiele niesłychanie sensacyjnych momentów.

Hitler jak zwykle nawiązał do r. 1918. mówiąc o zbrodni, jaką na żywem ciele niemieckiego narodu dokonał marksizm przez rewolucję. Ostatnia rewolucja narodowa w ciągu 8-miu tygodni rozprawiła się z tymi zbrodniarzami.

Hitler zapowiedział nieubłaganą walkę i zupełne wytępienie komunizmu w Niemczech,

który posiada tę charakterystyczną cechę, iż głosząc „permanentną rewolucję”, trzyma w naprężeniu najprymitywniejsze instynkty tłumów. Tu wspomniał Hitler o podpaleniu Reichstagu, rozprawiając się z temi głosami prasy zagranicznej, które wyraziły wątpliwość co do identyczności schwytanych sprawców podpalenia, przyczem oświadczył co następuje: „Może to tylko wzmocnić powzięte już postanowienie publicznego stracenia zbrodniarza i wszystkich jego wspólników”.

Oświadczenie to wywołało olbrzymi entuzjazm wśród posłów hitlerowskich.

Drugiem sensacyjnem oświadczeniem Hitlera było stwierdzenie, że „próby przywrócenia monarchji w Niemczech należy odrzucić jako w tej chwili wysoce nieaktualne.

Oileby próby te miały zostać podjęte w którymś z krajów, wchodzących w skład Rzeszy, to rząd Rzeszy będzie to uważał za równoznaczne z zamiarem oderwania się od państwa niemieckiego i z największą energją przeciw temu wystąpi”.

W sprawach gospodarczych kanclerz oświadczył, że kapitał powinien służyć gospodarstwu, a gospodarstwo całemu narodowi. Realizując tę zasadę, rząd absolutnie nie zamierza wprowadzać przesadnej rozbudowy etatyzmu i biurokratyzmu gospodarczego.

Mówiąc o stosunku do religji. kanclerz podkreślił doniosłe znaczenie dwóch wyznań chrześcijańskich, najliczniejszych w Niemczech dla życia kulturalnego w kraju, zapowiadając, że umowy z temi związkami religijnemi będą poszanowane. Również wyznawcom wszelkich innych wyznań zostanie zapewniona swoboda ich przekonań religijnych i bezpieczeństwa, jednak przynależność do pewnej religji (!) nie może być równoznaczna z tolerowaniem bezkarności zbrodni.

Program polityki zagranicznej.

W dziedzinie polityki międzynarodowej najobszerniej mówił Hitler o rozbrojeniu, podkreślając rzekome prawo Niemiec do tego, aby wszystkie inne narody rozbroiły się do ich poziomu. „14 lat czekał naród niemiecki na konferencję rozbrojeniową, a teraz czeka 14 miesięcy na wyniki tej konferencji. Cierpliwość Niemiec została już wyczerpana. – Przyczyną niepowodzeń prac konferencji rozbrojeniowej jest fakt, że mówi się na niej o problemach, które z rozbrojeniem nie mają nic wspólnego”.

Hitler podkreślił dobrą wolę rządu Wielkiej Brytanji, ujawnioną w przedłożonym przez Mac Donalda projekcie rozbrojenia, a szczególnie gorąco i serdecznie mówił o zabiegach Mussoliniego dla sprawy pokoju powszechnego. Naród niemiecki odczuwa wielką wdzięczność dla szefa rządu włoskiego, tem większa że Włochy wykazały najwyższe zrozumienie dla wielkiego dziejowego przewrotu w Niemczech. „Równoległość naszych idej – oświadczył Hitler – pogłębi przyjaźń istniejącą między narodami włoskim i niemieckim”.

Hitler wspomniał też o Francji, wyrażając nadzieję. że przeciwieństwa francusko-niemieckie będą usunięte, o ile tylko Francja zrozumie zasadę (którą Hitler w ciągu swej mowy kilkakrotnie podkreślił), iż nie można dzielić świata na zwycięzców i zwyciężonych.

O Polsce Hitler nie wspomniał,

mówił tylko o potrzebie obrony praw mniejszości niemieckiej, zamieszkałej poza granicami państwa, oraz praw zagwarantowanych traktatami międzynarodowemi.

W sprawie stosunku do Rosji sowieckiej Hitler wypowiedział się za pożyteczną dla obu stron współpracą pod warunkiem, że Rosja sowiecka nie będzie się wtrącać do wewnętrznych stosunków w Niemczech. – „Walka z komunizmem jest naszą sprawą wewnętrzną, do której nikomu wtrącać się nie pozwolimy”.

W końcu swego przemówienia Hitler podkreślił potrzebę rewizji niemieckich długów prywatnych, albowiem w następstwie ich nastąpiło ogólne przewartościowanie wartości pieniądza i towarów.

Rząd domaga się szerokich pełnomocnictw, odpowiadających wielkości dokonanego w Niemczech przewrotu, nie ma jednak zamiaru ograniczać na stałe praw parlamentu, rady państwa, lub praw prezydenta Rzeszy i poszczególnych krajów.

Przemówienie swoje zakończył Hitler stwierdzeniem, że posłowie, dając rządowi pełnomocnictwa, mogą się przyczynić do pokojowego rozwiązania stosunków wewnętrznych w państwie, odrzucenie tego przedłożenia byłoby równoznaczne z oporem, który rząd stłumi.

„Wybierajcie – zawołał Hitler z patosem: wojna czy pokój”.

Przemówienie Hitlera przerywane było kilkakrotnie hucznemi oklaskami posłów hitlerowskich i niemiecko narodowych, a po zakończeniu mowy posłowie ci powstali i odśpiewali chórem pieśń: „Deutschland, Deutschland über Alles”. Po przemówieniu kanc. Hitlera na wniosek prezesa parlamentu Goeringa przerwano posiedzenie na 3 godziny do godz. 18.15. Na posiedzeniu wieczornem odbędzie się krótka dyskusja, w której wezmą udział tylko przedstawiciele centrum i ewentualnie socjalnych demokratów. Rząd domaga się i niewątpliwie przeprowadzi uchwalenie ustawy o pełnomocnictwach w ciągu 4 godzin we wszystkich trzech czytaniach.

Największy, najważniejszy i jednocześnie pierwszy ogólnopolski dziennik dwudziestolecia międzywojennego. Wydawany w Krakowie w latach 1910 – 1939. Za­ło­ży­cie­lem, za­ra­zem wy­daw­cą i re­dak­to­rem na­czel­nym był Ma­rian Dą­brow­ski. Posiadał dodatki jak Kuryer Literacko-Naukowy, wydawany w latach 1924–1939, i Kuryer Kobiecy, wydawany w latach 1927–1939. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości IKC przekształcił się w najpotężniejszy w okresie międzywojennym koncern prasowy. Politycznie czasopismo reprezentowało opcję centrową a po zamachu majowym – prorządową. Od lat 20-tych był gazetą o najwyższym w Polsce nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Z gazetą współpracowali czołowi polscy dziennikarze i publicyści a także ludzie kultury i nauki.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close