Otwarcie sarkofagu królowej Barbary Radziwiłłówny

(Specjalna korespondencja „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”).

Wilno, w październiku.

W dniu 28 października Komisja Archeologiczno-Historyczna w Wilnie przystąpiła do otwarcia sarkofagu królowej Barbary Radziwiłłówny, który, jak donosiliśmy z trojga grobowców odnalezionych w Bazylice wileńskiej, zachował się najlepiej.

Grafika przedstawiająca szczątki Barbary Radziwiłłówny autorstwa Jerzego Hoppena

Grafika przedstawiająca szczątki Barbary Radziwiłłówny autorstwa Jerzego Hoppena (źródło: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa)

Sarkofag królowej Barbary wykonany został w Krakowie za specjalnem uwzględnieniem konieczności transportu zwłok Barbary do Wilna, w myśl danego jej przez Zygmunta Augusta przyrzeczenia. Drewnianą trumnę królowej przed zamknięciem napełniono specjalną mieszaniną wapna i popiołu, które miały za zadanie konserwowanie zwłok, oraz zapobieżenie przedwczesnemu rozkładowi, któremu mogło ulec ciało w czasie 4-tygodniowego transportu.

Po zamknięciu wieka okryto trumnę królowej skórą, na której umieszczono z wspaniałej złotolitej materji pokrowiec w kształcie krzyża renesansowego. Po przystąpieniu do otwarcia sarkofagu usunięto z należytą dokładnością krzyż-pokrowiec i ułożono na specjalnie przygotowanym stole.

Oczom obecnych ukazał się w świetle dziennem wspaniały pas złotolitej materji, tkanej grubą złotą nicią.

Na skrzyżowaniu ramion pokrowca widnieje medaljon, obejmujący trzy herby: Polski, Litwy i rodu Radziwiłłów, zaś u nasady krzyża zachował się wspaniały plastyczny deseń florystyczny z epoki renesansu. Następnie odjęto skorupę aliażowej powłoki konserwacyjnej.

Ukazała się czaszka królowej Barbary w grobowej, zupełnie poczerniałej koronie, partja kości szyji, kości ramionowe i obojczykowe, na których spoczywa długi w sznur pleciony łańcuch szczerozłoty.

Niestety nie pozostało prócz kośćca i metalowych ornamentów nic z szat, niż innych pamiątek czy rekwizytów.

Dalsze badania, prowadzone przez prof. Reicherta i dr. Lorenca odnajdą może w przyszłości resztki włosów (jak to odnaleziono włosy przy czaszce królowej Elżbiety). Zwłoki królowej Barbary poddane zostaną specjalnie pieczołowitym zabiegom anatomicznym, które mają poza zadaniami konserwatorskiemi, cześciowe skonstatowanie przyczyny śmierci młodej królowej (otrucie przez Bonę, rak, czy jakaś choroba kobieca).

Badaniem pokrowca oraz wapiennej powłoki zajął się niestrudzenie pracujący w Katedrze prof. Morelowski, któremu udało się odkryć na odbiciu skorupy wapiennej ślad korony królowej oraz bruzdy i odbicia całunu, który pokrywał twarz Barbary.

Po ukończeniu badań historyczno-anatomicznych, zwłoki Barbary złożone zostaną do zwykłej dębowej trumny i oczekiwać będą złożenia do mauzoleum, którego budową, jak donosiliśmy, zajął się prof. J. Kłos.

Największy, najważniejszy i jednocześnie pierwszy ogólnopolski dziennik dwudziestolecia międzywojennego. Wydawany w Krakowie w latach 1910 – 1939. Za­ło­ży­cie­lem, za­ra­zem wy­daw­cą i re­dak­to­rem na­czel­nym był Ma­rian Dą­brow­ski. Posiadał dodatki jak Kuryer Literacko-Naukowy, wydawany w latach 1924–1939, i Kuryer Kobiecy, wydawany w latach 1927–1939. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości IKC przekształcił się w najpotężniejszy w okresie międzywojennym koncern prasowy. Politycznie czasopismo reprezentowało opcję centrową a po zamachu majowym – prorządową. Od lat 20-tych był gazetą o najwyższym w Polsce nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Z gazetą współpracowali czołowi polscy dziennikarze i publicyści a także ludzie kultury i nauki.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close