Otyli mężczyźni są najlepszymi mężami

Taką opinję wygłoszono podczas debaty w znanym, intelektualnym klubie paryskim, zwanym „Club de Faubourg”. Oczywiście opinię tę poprzedziła bardzo ożywiona dyskusja, przyczem powoływano się na zdanie wszystkich możliwych ekspertów, nie wyłączając Szekspira.

Argumentem, który najbardziej zaważył w ostatecznej chwili, było twierdzenie, iż ludzie otyli posiadają bardzo zrównoważone usposobienie, ba, można ich nawet nazwać niewrażliwymi. Są oni skutkiem tego najlepszymi partnerami dla kłótliwych niewiast. Natomiast szczupli i chudzi mężczyźni, są podług ogólnego zdania nerwowi, przewrażliwieni, lubią reagować w dosyć ostry sposób na uwagi swoich żon, co absolutnie prowadzi do rozbicia spokoju domowego.

Jerzy Pioch, znany krytyk i mówca, wspaniały typ republikanina starej daty, oświadczył co następuje: „Zawsze poczynicie spostrzeżenie, że ludzie otyli mają dobry humor i są pełni radości życia. Chudzi i głodni są zawsze niezadowoleni z życia i niemal zawsze odpowiedzialni za wszystkie rewolucje świata”.

Ta ostatnia uwaga była bardzo zbliżona do pewnego cytatu z Szekspirowskiego „Juljusza Cezara” i wywołała żywy protest pomiędzy zgromadzonymi na sali chudeuszami. Ci przedstawiciele chudej rasy zażądali energicznie głosu i oświadczyli, że twierdzenie, jakoby chudzi byli winni wszystkiemu złemu, a nawet bili własne żony, jest absolutnie skłamane.

„A jednak prawdą jest, że otyli mężczyźni są lepszymi mężami, ponieważ nie są zazdrośni i łatwiej ich zadowolić – przerwała te wywody jedna z obecnych kobiet. – Otyli mężczyźni poruszają się wolno i ciężko, ale zato znacznie lżej można sobie z nimi dać radę. Mam w tem doświadczenie, gdyż sama posiadam za męża jednego z najgrubszych mężczyzn Paryża”.

Po tem oświadczeniu szala zwycięstwa przechyliła się na korzyść otyłych.

Największy, najważniejszy i jednocześnie pierwszy ogólnopolski dziennik dwudziestolecia międzywojennego. Wydawany w Krakowie w latach 1910 – 1939. Za­ło­ży­cie­lem, za­ra­zem wy­daw­cą i re­dak­to­rem na­czel­nym był Ma­rian Dą­brow­ski. Posiadał dodatki jak Kuryer Literacko-Naukowy, wydawany w latach 1924–1939, i Kuryer Kobiecy, wydawany w latach 1927–1939. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości IKC przekształcił się w najpotężniejszy w okresie międzywojennym koncern prasowy. Politycznie czasopismo reprezentowało opcję centrową a po zamachu majowym – prorządową. Od lat 20-tych był gazetą o najwyższym w Polsce nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Z gazetą współpracowali czołowi polscy dziennikarze i publicyści a także ludzie kultury i nauki.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close