Przymus żenienia się w Turcyi

Kto nie chce się żenić, traci prawa obywatelskie i musi płacić znaczny podatek. – Wdowcy muszą żenić się powtórnie.

Kraków, 23 stycznia

(?) Turcya potrzebuje do budowy swojego państwa, które tak wiele ucierpiało wskutek wojen, przedewszystkiem jaknajwięcej obywateli, to też nic dziwnego, że młodotureckie zgromadzenie narodowe zajęło się żywo problemem zawierania małżeństw. Wprowadziło ono surowy nakaz żenienia się, od którego obecnie żaden obywatel turecki bez wystarczających powodów nie będzie się mógł uwolnić. Minimalny wiek, uprawniający do wstępowania w związki małżeńskie określono na lat 18. Ci, którzy do 25 go roku życia nie ożenili się jeszcze dobrowolnie, będą do tego przez państwo zmuszani. Kto dla uniknięcia tego przymusu będzie się tłumaczył chorobą, zostanie poddany oględzinom lekarskim, przyczem lekarz wskazany będzie przez władze państwowe. Jeżeli okaże się, że stan zdrowia danego obywatela czyni go niezdatnym do pożycia małżeńskiego, otrzymuje on wówczas świadectwo, uwalniające go od wykonania tego obowiązku. Jeżeli jednak zachodzi możliwość, iż obywatel ów odzyska jeszcze w przyszłości zdolność małżeńską, to leczony będzie przez państwo i nadzorowany tak długo, aż będzie w stanie pojąć sobie Turczynkę za małżonkę.

Kto, znajdując się w pełni zdrowia i sił fizycznych, nie zechce się żenić, utraci swoje wszystkie prawa obywatelskie i płacić będzie musiał czwartą część swego dochodu na posag dla biednych panien. W ten sposób kawalerowie zostają w Turcyi zepchnięci na stanowisko wyzutych z praw członków społeczeństwa i tylko bardzo bogaci ludzie, mogący zrezygnować ze wszelkich stanowisk w państwie, będą sobie mogIi pozwolić na luksus starokawalerstwa.

Ale troska państwa tureckiego sięga jeszcze dalej. Turcya dba o to także, ażeby mąż nie opuszczał swej żony, udając się w dłuższą podróż. W razie więc, gdy małżonek udaje się w podróż, nie zabierając ze sobą żony, to musi postarać się o uzyskanie od władz odpowiedniego pozwolenia, przyczem władze, zależnie od jego usytuowania finansowego, zaproponują mu najpierw pojęcie drugiej małżonki, w tej nadziei, że silniej go zwiążą z domem i skłonią do rychlejszego powrotu.

Wdowcy będą się oczywiście musieli żenić ponownie i tylko w razie już przekroczenia 60-go roku życia pozostawi się im do wyboru: albo zawarcia ponownego związku małżeńskiego, albo utrzymanie kilkorga sierot. I tylko jeden od tego surowego obowiązku ustawa przewiduje wyjątek. 13 ty jej artykuł mianowicie powiada: „Studenci są aż do ukończenia studyów od przymusu żenienia się zwolnieni”.

Największy, najważniejszy i jednocześnie pierwszy ogólnopolski dziennik dwudziestolecia międzywojennego. Wydawany w Krakowie w latach 1910 – 1939. Za­ło­ży­cie­lem, za­ra­zem wy­daw­cą i re­dak­to­rem na­czel­nym był Ma­rian Dą­brow­ski. Posiadał dodatki jak Kuryer Literacko-Naukowy, wydawany w latach 1924–1939, i Kuryer Kobiecy, wydawany w latach 1927–1939. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości IKC przekształcił się w najpotężniejszy w okresie międzywojennym koncern prasowy. Politycznie czasopismo reprezentowało opcję centrową a po zamachu majowym – prorządową. Od lat 20-tych był gazetą o najwyższym w Polsce nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Z gazetą współpracowali czołowi polscy dziennikarze i publicyści a także ludzie kultury i nauki.

Close