Zdemaskowany Tito

Jugosławia była pierwszym państwem, której rząd zawarł ze Związkiem Radzieckim układ o Przyjaźni i Wzajemnej Współpracy Powojennej (11.4.1945). Kiedy 29 czerwca 1948 r. Biuro Informacyjne Partii Komunistycznych ogłosiło rezolucję potępiającą przywódców Jugosłowiańskiej Partii Komunistycznej za błędną i awanturniczą linię w podstawowych zagadnieniach polityki zagranicznej i wewnętrznej – wówczas sprawa dalszego kształtowania się stosunków między Moskwą i Belgradem stała się tematem najrozmaitszych przypuszczeń. Ostatnia wymiana not między rządem radzieckim a rządem Tito położyła kres wszystkim przypuszczeniom.

W ostatniej nocie rządu ZSRR do rządu Jugosławii czytamy między innymi:

„Rząd jugosłowiański narusza zobowiązania sojusznicze wobec ZSRR”.

„Rząd jugosłowiański postępuje nie jak sprzymierzyniec, lecz jak przeciwnik Związku Radzieckiego.”

„Rząd jugosiawiański coraz bardziej sprzęga się z kołami imperialistycznymi przeciwko ZSRR i przystępuje do wspólnego z nimi bloku…”

„Rząd radziecki nie może więcej uważać rządu jugosłowiańskiego jako sojusznika Związku Radzieckiego”!

Co zmusiło Związek Radziecki do takiego oświadczenia? Odpowiedź jest tutaj jedna.

Z chwilą gdy rząd jugosławiański odstąpił od zasad marksizmu-leninizmu, znalazł się na równi pochyłej staczając się na pozycje burżuazyjno-nacjonalistyczne. Ten rząd rozpoczął od okłamywania własnego narodu, a po ostatnich decyzjach Wielkiej Czwórki w Paryżu w sprawie południowej granicy Austrii pozwolił sobie na szereg oszczerczych wymysłów pod adresem Związku Radzieckiego.

Przyszedł cios z Moskwy. Ostatnia nota radziecka zdemaskowała podwójną grę rządu jugosłowiańskiego, który w sprawie Karyntii Słoweńskiej prowadził za plecami ZSRR pertraktacje z mocarstwami zachodnimi.

Z noty radzieckiej a zwłaszcza z listu wiceprem. Kardela do min. Wyszyńskiego wynika, że rząd jugosłowiański już przed dwoma laty wyraził gotowość wycofania swych żądań w sprawie zmiany południowej granicy Austrii. Zatem całkowicie nieuzasadnione i pozbawione wszelkich podstaw jest sformułowanie noty jugosłowiańskiej do rządu radzieckiego (3.8.), która „kwalifikuje rezygnację z Karyntii Słoweńskiej jako zdradę, jako zaprzedanie interesów słoweńskiej i chorwackiej ludności Karyntii, jako pogwałcenie prawa samostanowienia narodowego, jako wyraz polityki imperialistycznej, jako przekształcenie Karyntii Słoweńskiej w monetę obiegową tp.”

Gdy po zakończeniu drugiej wojny światowej rząd jugosłowiański sformułował swoje ekonomiczne i terytorialne roszczenia wobec Austrii, domagając się, aby Jugosławii przekazano Karyntię Słoweńską i słoweńskie pograniczne rejony Styrii o łącznej powierzchni 2.600 km2 zamieszkałe przez około 190 tys. ludzi, rząd radziecki zobowiązał się bronić tych roszczeń i bronił ich na sesjach Rady Ministrów Spraw Zagranicznych przeciwko USA, Angli i Francji.

Skoro rząd jugosłowiański – jak wynika z bezspornych dokumentów (list Kardela do Wyszyńskiego) – sam zrezygnował z Karyntii Słoweńskiej odpowiedzialność za ten krok spada tylko na rząd Jugosławii. Rząd radziecki oświadczył, że gotów jest bronić roszczeń Jugosławii, jeśli rząd jugosłowiański uczciwie i oficjalnie z pełną odpowiedzialnością sformułuje te roszczenia, ale że nie może on podjąć się obrony roszczeń, z których rząd jugosłowiański w rzeczy samej rezygnuje.

W ten sposób nota rządu radzieckiego zdarła maskę belgradzką i odsłoniła zdradziecko obłudną politykę rządu jugosłowiańskiego, który z pokojowego obozu demokracji i socjalizmu przeszedł do obozu międzynarodowej reakcji i imperialistycznego awanturnictwa.

* * *

Depesze z ostatniej chwili doniosły, że rząd radziecki wystosował do rządu belgradzkiego notę w sprawie bezprawnych aresztowań obywateli radzieckich przez władze jugosłowiańskie. W zakończeniu noty rząd radziecki oświadcza, że „będzie zmuszony uciec się do innych, bardziej skutecznych środków, koniecznych dla obrony praw i interesów obywateli radzieckich w Jugosławii oraz przywołać do porządku rozwydrzonych siepaczy faszystowskich”.

Podtytuł: Tygodnik społeczno-polityczny poświęcony sprawom ludu polskiego. Wydawany w latach 1913–1939 i 1945–1949. Naczelny organ PSL „Piast”, SL oraz PSL. Wychodził początkowo w Krakowie a następnie w Warszawie.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close