• Tęcza
  • V 1939
  • Poznań
  • Rok 13, Nr 5

Propaganda niemiecka

W Europie powojennej na doniosłe znaczenie i potęgę propagandy największą uwagę zwróciły dwa państwa: Niemcy i Rosja Sowiecka. Propaganda sowiecka, mimo bezsprzecznego kunsztu organizacyjnego i staranności wykonania, ustępuje jednak pierwszeństwa propagandzie niemieckiej, która posiada ustaloną opinię w świecie, jako jedna z najlepiej funkcjonujących w praktyce. Warto więc zapoznać się z jej organizacją.

Na czele całego aparatu propagandowego w Niemczech stoi „Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda”, którym kieruje dr Józef Goebbels, jeden z najbliższych współpracowników kanclerza Hitlera. Ministerstwo to jest bardzo ciekawie zorganizowane, jeśli chodzi o podział pracy. Składa się z dziewięciu departamentów: spraw budżetowych i administracyjnych, propagandy, radia, prasy, spraw filmowych, teatru, zwalczania obcej propagandy, wydawnictw państwowych, muzyki i sztuki.

Z powyższego zarysu organizacyjnego niemieckiego ministerstwa propagandy widzimy, że wszystko to, co może oddziaływać na szerokie masy narodu niemieckiego, zostało logicznie związane w jedną całość organizacyjną, pozostającą pod jednym kierownictwem. Tym też tłumaczy się zjawisko zjednoczenia -przynajmniej pozornego – prawie całego narodu niemieckiego przy osobie kanclerza Hitlera. Każda bowiem dziedzina życia publicznego i nawet umysłowego pozostaje pod wpływem zgranych czynników państwowo – propagandowych. W Niemczech nie ma żadnych poczynań rozbieżnych w metodzie pracy propagandowej w poszczególnych komórkach organizacyjnych tej akcji urabiania psychiki obywateli Trzeciej Rzeszy.

Dla orientacji czytelników warto zaznaczyć, że ministerstwu propagandy podlegają czterdzieści dwie placówki krajowe, rozplanowane na terytoriach całego państwa niemieckiego. Placówki te, tzw. „Landesstellen des Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda”, mają siedziby w ważnych ośrodkach miejskich, przy czym spełniają one rolę pomocniczą przy organizowaniu wszelkich przejawów życia zbiorowego społeczeństwa niemieckiego. Placówki te działają bardzo sprawnie, o czym najlepiej świadczą wybory do Reichstagu, różne zjazdy i uroczystości organizacyj hitlerowskich.

Niemieckiemu ministerstwu propagandy podlega także wiele różnych instytucyj pokrewnych związanych z pracą propagandową bezpośrednio lub pośrednio, jak np. państwowy związek wymiany ruchu cudzoziemców, państwowy zakład wydawniczy, kontrola i cenzura filmów, rada propagandowa niemieckiego rolnictwa, związek wydawców prasowych, izba pracy kulturalno-oświatowej i kilka innych pomniejszych instytucyj. Wystarczy dodać, że ministerstwo propagandy rozciąga swoją pieczę nawet nad wyższą szkołą nauk politycznych, operą, teatrami, a nawet i orkiestrą filharmoniczną, słowem nad wszelkimi instytucjami, które w jakikolwiekbądź sposób mogą się przyczynić do popularyzowania imienia i państwa niemieckiego.

Dzięki tak kunsztownie zmontowanemu aparatowi propagandowemu i niesłychanej precyzyjności jego pracy – państwo niemieckie czerpie ze swej propagandy wielkie i cenne korzyści.

B.R.

Wydawane w Poznaniu w latach 1927 – 1939 czasopismo kulturalno-społeczne. Początkowo tygodnik, od 1931 miesięcznik. Jedno z pierwszych pism przeznaczonych dla inteligencji katolickiej. Poruszało zagadnienia kulturalne, społeczne, etyczne, literackie. Wśród współpracowników przeważali pisarze katoliccy oraz przedstawiciele poznańskich środowisk literackich i uniwersyteckich. W „Tęczy” publikowali swoje utwory m.in. Konstanty Ildefons Gałczyński, Witold Hulewicz, Kazimiera Iłłakowiczówna, Zofia Kossak-Szczucka, Adolf Nowaczyński. Charakterystyczną cechą czasopisma był bardzo wysoki poziom wydawniczo-graficzny.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close