Stan wojenny w Polsce obowiązuje z dniem 1 września

Zarządzeniem z dnia 1 września 1939 r. wydanym na podstawie art. 1 ust 1. ustawy z dnia 23 czerwca 1939 r. o stanie wojennym (Dz. U. R. P. Nr. 57, poz. 36) wprowadził Prezydent Rzeczypospolitej stan wojenny.

Zarządzenie powyższe wchodzi w życie na obszarze powiatu (miasta) Warszawy z dniem 1 września 1939 r.

W związku z powyższym zawiadamia się, że:

I) Wprowadzenie stanu wojennego powoduje z mocy samego prawa zawieszenie swobód obywatelskich, niżej wyszczególnionych oraz skutki, będące następstwem tego zawieszenia:

1. ZAWIESZENIE WOLNOŚCI OSOBISTEJ.

Upoważnia ono właściwe władze administracji ogólnej w stosunku do osób, zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi, lub porządkowi publicznemu i do osób zagrażających interesom obrony państwa do:

a) dokonywania rewizyj osobistych,

b) zatrzymywania w areszcie na czas do 1 miesiąca,

c) stosowania w sprawach karno-administracyjnych aresztu tymczasowego na czas do 3-ch miesięcy,

d) internowania w osobnych miejscach na ten cel przeznaczonych na czas trwania stanu wojennego, lub na czas krótszy,

e) konfinowania, czyli wyznaczania przymusowego pobytu na czas trwania stanu wojennego, lub na czas krótszy w określonych miejscowościach lub na określonym obszarze,

f) wydalenia z obszaru objętego stanem wojennym.

Nadto zawieszenie wolności osobistej pociąga za sobą ten skutek, że wobec osób, podejrzanych o popełnienie zbrodni, lub występku, ściganych z urzędu, będzie stosowany areszt tymczasowy.

Odstąpienie od aresztowania pod warunkiem złożenia kaucji, lub poręczenia może nastąpić tylko za zgodą prokuratora. W stosunku atoli do osób podejrzanych o popełnienie zbrodni stanu (art. 93-98 kodeksu karnego), bądź przestępstwa umyślnego, określonego w art. 99-109 kodeksu karnego, bądź też zbrodni lub umyślnego występku, określonego w Rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 października 1934 roku o niektórych przestępstwach, przeciwko bezpieczeństwu państwa (Dz. U. R. P. Nr. 94, poz. 851) odstąpienie od aresztowania wogóle nie może nastąpić.

Zarządzenie o internowaniu i wydaleniu mogą być połączone z ograniczeniami, niezbędnymi dla zapewnienia skuteczności tym zarządzeniom.

2. ZAWIESZENIE RĘKOJMI NIETYKALNOŚCI MIESZKANIA.

Upoważnia ono właściwe władze administracji ogólnej w stosunku do osób zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi, lub porządkowi publicznemu do dokonywania samoistnie rewizyj domowych, oraz zajmowania przedmiotów.

3. ZAWIESZENIE WOLNOŚCI SŁOWA.

Upoważnia ono właściwe władze administracji ogólnej do wydawania i przeprowadzania zarządzeń, dotyczących:

a) wprowadzenia cenzury prewencyjnej dla druków i wszelkich utworów, przeznaczonych do rozpowszechniania,

b) zawieszania czasopism, oraz odbierania debitu komunikacyjnego i ograniczania rozpowszechniania czasopism, druków i wszelkich utworów, przeznaczonych do rozpowszechniania, jeżeli zagrażają one bezpieczeństwu, spokojowi, lub porządkowi publicznemu, oraz interesom obrony państwa,

c) zakazu wydawania nowych czasopism, bez uprzedniego zezwolenia,

d) zakazu zajmowania się rozpowszechnianiem druków bez uprzedniego zezwolenia,

e) wprowadzenia cenzury prewencyjnej utworów, przeznaczonych do odtwarzania publicznego, tudzież kontroli i przerywania tego rodzaju produkcji,

f) zakazu wykonywania przemysłu drukarskiego i graficznego przez osoby, zagrażające bezpieczeństwu, spokojowi, porządkowi publicznemu, oraz interesom obrony państwa.

4. ZAWIESZENIE TAJEMNICY KORESPONDENCJI.

Upoważnia ono władze administracji ogólnej do przeglądania, zajmowania, i konfiskowania korespondencji przesyłek pocztowych i telegraficznych, oraz kontrolowania i przerywania rozmów telefonicznych i radiowych.

5. ZAWIESZENIE WOLNOŚCI ZRZESZEŃ.

Powoduje ono zakaz tworzenia nowych zrzeszeń i ich oddziałów bez zezwolenia wojewódzkiej władzy administracji ogólnej, niezależnie od zwykłych wymagań, określonych przez przepisy obowiązujące.

Poza tym władze administracji ogólnej mogą:

a) zawieszać i ograniczać działalność zrzeszeń,

b) roztaczać nadzór nad działalnością zrzeszeń i przeglądać ich akta,

c) nakazać uprzednie zawiadamianie władzy o posiedzeniach organów zrzeszeń, oraz wysyłać na posiedzenia te swych przedstawicieli,

d) uchylać i zawieszać wykonanie uchwał, powziętych przez władze i organa zrzeszeń,

e) nakazywać zmów pracodawców i pracowników, oraz związanej z tym działalności.

II) Kto wykracza przeciw nakazom lub zakazom, wydanym na podstawie ustawy z dnia 23 czerwca 1939 r. o stanie wojennym (Dz. U. R. P. Nr. 57, poz. 366) lub opartych na niej rozporządzeń, lub zarządzeń, podlega w trybie administracyjnym karze aresztu do 1 roku i grzywny do 10.000 zł., albo jednej z tych kar.

W sprawach o przestępstwa wyżej wymienione stosuje się przyspieszone postępowanie karno-administracyjne, przyczym żądanie skierowania sprawy na drogę sądową nie wstrzymuje też wykonania kary aresztu.

Warszawa, w dniu wydania zarządzenia o stanie wojennym.

Minister Spraw Wewnętrznych.
Minister Spraw Wojskowych.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close