• Wiadomości
  • / 10.07.1955
  • / Londyn
  • / Rok 10, Nr 28 (484)

W OCZACH ZACHODU

Człowiek który był Szekspirem

Spór o Szekspira trwa od niepamiętnych czasów. Nie wierzyli w jego autorstwo Mark Twain, Freud, Bismarck, Whitman. Gilbert Slater w r. 1931 usiłował dowieść że pod nazwiskiem Szekspira ukrywał się siedmioosobowy zespół, w którym znalazło się miejsce i dla Bacona i dla Marlowe’a, najczęściej posądzanych o autorstwo słynnych tragedii. Przygasły już spór wznowił obecnie Calvin Hoffman, autor książki wydanej w Nowym Jorku. Pisze o niej „Time” z 13 czerwca b.r.

Z wysuwanych pretendentów do twórczości Szekspira górował nad innymi Marlowe, po prostu dlatego że był to pisarz niepospolity. Przypisywano mu co najwyżej wczesne utwory Szekspira, trudno by było inaczej, skoro umarł on przed powstaniem większości dzieł szekspirowskiego dorobku. Pogromcy Szekspira gotowi są uwierzyć we wszystko, ale żaden z nich nie posunął się do tego by twierdzić że Marlowe pisał po swojej śmierci. Coś w tym rodzaju usiłuje dowieść Hoffman w swej książce.

Marlowe urodził się, tak jak Szekspir, w r. 1564. Był synem szewca, ale w odróżnieniu od prostaka i nieuka Szekspira, był wykształconym człowiekiem (skończył Cambridge) o wielkiej ogładzie towarzyskiej. Jak wynika z przeprowadzonych przez Hoffmana badań, Marlowe był homoseksualistą, ateuszem i tajnym agentem rządu królowej Elżbiety. W r. 1593 oskarżono go o szereg zbrodni, z których wszystkie sprowadzały się do ateizmu, ale przed sądem nie stanął, bo zasztyletowano go podczas burdy pijackiej w szynku. Pochowano go w r. 1593 na cmentarzu w Deptford. Otóż, według Hoffmana, pochowano go tylko pozornie, a w istocie rzecz się miała inaczej. Marlowe był „tajnym kochankiem” Sir Thomasa Walsingham (Walsing-Ham – jak twierdzi Hoffman, przepołowiając mu zresztą nazwisko – jest owym „Mr. W. H., któremu Szekspir dedykował swe sonety). Obawiając się że jego ukochany spalony zostanie na stosie za herezję, Walsingham reżyseruje sztuczne morderstwo. W Deptford pochowano kukłę. Marlowe żył w ukryciu przez długie lata i napisał wszystkie utwory które rzekomo wyszły spod pióra Szekspira, bo tym nazwiskiem posługiwał się gdy zaczął pisać. Pod tym nazwiskiem napisał poemat „Wenus i Adonis”, wydany w cztery miesiące po jego „śmierci”.

Według „Time”, rewizjonizm szekspirowski jest dziełem snobów, którym nie może się pomieścić w wytwornie pustych głowach że autorem arcydzieł był samouk.

Collector.

Wydawany w Londynie w latach 1946 – 1981 emigracyjny tygodnik społeczno-kulturalny. Założycielem pisma był Mieczysław Grydzewski a stałymi współpracownikami byli min. Marian Hemar, Marian Kukiel, Stanisław Stroński, Jan Lechoń, Józef Mackiewicz, Tymon Terlecki, Józef Wittlin. Tygodnik był kontynuacją londyńskich „Wiadomości Polskich” a tradycją nawiązywał do przedwojennych „Wiadomości Literackich”.

Close