• Wiadomości
  • / 21.10.1951
  • / Londyn
  • / Rok 6, Nr 42 (290)

KORESPONDENCJA

Dlaczego osadzono mnie w Berezie

Do redaktora „Wiadomości”

W artykule byłego premiera, gen. Felicjana Sławoja-Składkowskiego, jak zawsze jędrnym i doskonale napisanym, spotykam wiadomość że „redaktor wileński” został osadzony w Berezie za „wychwalanie ustroju hitlerowskiego” a potem wypuszczony z tym, że ma nadal pisać, lecz bez wychwalania ustroju hitlerowskiego.

Muszę na to odpowiedzieć, iż powodem osadzenia mnie w Berezie było nie wychwalanie ustroju hitlerowskiego (którego nigdy w żadnym artykule nie chwaliłem, będąc zasadniczym przeciwnikiem wszelkiej monopartii), ale moje artykuły o konieczności trzech dywizji motorowych, które wtedy ogłaszałem, zaopatrując je ilustracją, przedstawiającą ogromny czołg sowiecki, ogromny samolot niemiecki, a po środku małego ułana polskiego.

Na powyższe wskazują następujące fakty:

1) dekret, który otrzymałem w Berezie i w którym stało, że zostałem osadzony w obozie odosobnienia ponieważ za pomocą „sztucznie dobieranych argumentów” podrywałem zaufanie społeczeństwa do naczelnych władz wojskowych i gotowości obrony państwa;

2) komunikat ministra Becka, że moje osadzenie w Berezie nie ma nic wspólnego z polityką zagraniczną;

3) raport ambasadora von Moltkego, ogłoszony w białej księdze niemieckiej, w którym interpretuje on mój areszt jako areszt dziennikarza antyniemieckiego (w podobny sposób interpretują znaczenie tego aresztu w raportach do swoich rządów zarówno ambasador francuski p. Léon Noël, jak brytyjski Sir Howard Kennard).

Przez powyższe nie chcę bynajmniej ukryć czy zasłonić tego, co w sobie cenię najwięcej, a mianowicie faktu, że przez lata wzywałem do polityki pokojowej wobec Niemiec i to zarówno w stosunku do Niemiec republikańskich jak późniejszych. Jesteśmy narodem biologicznie silniejszym od Niemiec i gdybyśmy z rozprawą z nimi zaczekali lat pięćdziesiąt, wynik mógłby być zupełnie inny. W latach naszej krótkiej niepodległości groziła nam przede wszystkim agresja rosyjska – uważałem, że nie możemy i nie powinniśmy prowadzić wojny, chociażby obronnej, na dwa fronty.

W marcu 1939 jednak – wtedy kiedy byłem osadzony w Berezie -nie pisałem już artykułów w tym sensie. Uważałem wtedy wojnę za prawie nieuchronną i głównym moim zainteresowaniem była słabość obronna Polski, oparta na różnych fikcjach.

Wiem, że gen. Sławoj-Składkowski miał zaszczyt być jednym z najbliższych ludzi Wielkiego Marszałka. Pamiętam, że rozmawiałem z Marszałkiem dłużej zaledwie kilka razy w życiu. Wiem, że w uszach gen. Sławoja zabrzmi to jako straszna megalomania, ale mu w imię prawdy powiem, że kontynuatorem linii w polityce zagranicznej marszałka Piłsudskiego byłem raczej ja niż on.

Kończąc, wyrażam nadzieję że może się jeszcze kiedyś z gen. Sławojem spotkamy w jednym szeregu przeciw wspólnemu wrogowi. Oby to Bóg dał jak najprędzej!

Stanisław Mackiewicz.

Wydawany w Londynie w latach 1946 – 1981 emigracyjny tygodnik społeczno-kulturalny. Założycielem pisma był Mieczysław Grydzewski a stałymi współpracownikami byli min. Marian Hemar, Marian Kukiel, Stanisław Stroński, Jan Lechoń, Józef Mackiewicz, Tymon Terlecki, Józef Wittlin. Tygodnik był kontynuacją londyńskich „Wiadomości Polskich” a tradycją nawiązywał do przedwojennych „Wiadomości Literackich”.

Brak komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close